Beste lezers,
– Ingezonden brief: De leugen van de lachende roze varkentjes
– Kennismaken met Scooby
– COA-uitje in Blijdorp loopt uit de hand: jongens klimmen zeeleeuwenverblijf in
– Politie: Pasgeboren kittens met verwijderde pootjes gedumpt in Amsterdam-West
– De Wereldbank investeert miljarden in intensieve veehouderij
– Berichtjes van “Hethuisvandedieren” : Succesjes mag je melden
– Berichtjes van baasjes:
– Registratie van uw hond is verplicht
– Leuke filmpje ter vermaak.
1. Paarden en honden kunnen een hele hechte band hebben…
– De 4-kanten column van Ton: Midlife‑crisis in de hondenwereld
– (On)zin van de week: Dit zegt alles …
.
Maandag 24 augustus 2026
.
.
Achter de deuren van deze 1 ster Beter Leven-kijkstal huist een leugen | Foto: ©AnimalsToday.nl
AnimalsToday kreeg een ingezonden brief van een lezer, die een 1 ster Beter Leven-kijkstal bezocht tijdens de hitte van afgelopen weken. Met mooie woorden online, via informatieborden en blij lachende roze varkentjes, krijgen bezoekers en consumenten een gruwelijke leugen voorgeschoteld over de intensieve veehouderij, aldus de briefschrijver.
Zover mijn oog reikt zie ik schuren. Voor een van de schuren wapperen roze vlaggen, met daarop blij lachende varkentjes. Verderop staat een bord met de wervende tekst:
“Kom binnen in de zichtstal met een 1 ster Beter Leven-keurmerk van de Dierenbescherming.”
Ik open de deur van de zichtstal, want ik wil wel eens weten wat er binnen te zien is. Plots sta ik oog in oog met heel veel varkens. Vleesvarkens noemt de sector ze. In werkelijkheid zijn er in de kijkschuur helemaal geen lachende, vrolijke varkens, zoals de vlaggen en borden buiten suggereren en commercials ons wijsmaken. Eenmaal binnen blijkt dat opnieuw een leugen.
Opnieuw een leugen
Wat ik in de kijkstal zie zijn varkens vol angst, met striemen op hun doffe lichamen. Hun ogen zijn rood ontstoken door de erbarmelijke luchtkwaliteit. Ze kijken me droevig en bang aan. Staartjes hebben ze niet; die zijn er toen ze nog klein waren onverdoofd afgeknipt. Een bord in de zichtstal geeft als uitleg dat de varkens hierdoor niet in elkaars staarten kunnen bijten. Anders dan liggen of staan kunnen ze niet. Deze varkens vervelen zich eindeloos, dag in dag uit. Dan is het begrijpelijk dat ze uit frustratie in elkaars staarten gaan bijten. Maar daar is dus een oplossing voor: de staartjes afknippen.
Ik zie de stompjes, waar eigenlijk hun prachtige krulstaart zou moeten kwispelen. Stel dat je bij puppy’s de staart afknipt, dan word je tegenwoordig voor gek verklaard en bovendien is couperen van staart of oren zonder medische noodzaak bij wet verboden. Maar bij varkens wordt het ‘trots op de boer’ genoemd. Afknippen van staarten bij varkens is overigens net zo verboden als het afknippen van staarten bij puppy’s. Alleen bij varkens wordt het nog altijd gedoogd. De dieren zijn fysiek aangepast aan de omgeving, terwijl de omgeving juist afgestemd zou moeten zijn op de levensbehoeften van het dier.
Harde vloeren
Waarom doen we het ene dier zoveel leed aan en vertroetelen we het andere dier? Varkens zijn zeer intelligente en vriendelijke dieren, die weten en voelen hoe ellendig hun bestaan is. Ondertussen zie ik hoe een varken op een ander varken plast. Dit terwijl ik weet dat varkens van een schone leefomgeving houden en nooit in hun eigen plas of poep zouden gaan liggen. Als het warm is, zijn ze het liefst buiten in een modderpoel. Als het koud is bouwen ze het liefst een nest van stro, maar hier liggen ze op harde betonnen en houten vloeren met spleten om de mest en urine af te voeren.
Bij ieder geluidje schrikken ze en raken in paniek. Ze kruipen daarbij over elkaar heen om op een andere plek te kunnen gaan liggen. Dit levert striemen op. Wanneer een van de varkens krijst omdat het geplet wordt door een ander varken, krimp ik zelf ook ineen. Dit voelt zo oneerlijk en totaal onbegrijpelijk dat dit legaal is.
Keurmerk?
De kale en te krappe hokken liggen vol met varkens. Dit een stal noemen is quatsch: dit zijn fabrieken waarin dieren niet meer zijn dan een zak stenen. Waarom krijgt dit een Beter Leven-keurmerk? Ik heb echt geen idee, maar het kan dus blijkbaar nog slechter dan dit. Varkens houden van spelen en rennen met elkaar, maar hier in de kijkstal kunnen ze geen stap verzetten.
De penetrante ammoniakgeur maakt het ademen moeilijk en onaangenaam. Wat moest dit erg zijn voor de varkens. Zij liggen dag en nacht in hun eigen pis en poep, tot ze tussen de 5 en 6 maand oud zijn. Door het samengaan van urine en mest ontstaan giftige gassen in de schuur. Hoe dat voelt heb ik nu zelf ervaren. Het is gewoon niet te beschrijven hoe vreselijk heftig die lucht is om in te ademen en wat dit in korte tijd al lichamelijk met mijzelf doet. Ik krijg hoofdpijn en een misselijk, bedompt gevoel in mijn maag.
Ik hoor de varkens zwaar ademen en zie dat sommige ontstoken ledematen hebben. Ondertussen lees ik veel opgewekte teksten in de folders, die ik mee mag nemen. Geen woord komt overeen met wat ik in werkelijkheid zie.
Op de dag van mijn eerste bezoek is het 24 graden. Ik weet dat het een week later meer dan 30 graden wordt en besluit dan nogmaals te kijken hoe de varkens eraan toe zijn. Ik lees op verschillende sites van de sector lovende woorden dat het klimaat in de stallen tegenwoordig ‘pico bello’ is. Maar bij 24 graden is dit al geen werkelijkheid, dus wat zal ik bij meer dan 30 graden aantreffen?
Weer open ik de deur van de zichtstal. Die dag is het rond de 32 graden buiten. Ik tref hetzelfde aan als de week ervoor, alleen zie ik nu dat de varkens hijgen, hun lichamen trillen en sommige zijn aan het schuimbekken. De varkens weten zich geen raad, want ontsnappen aan de warmte kunnen ze niet. Wat een leugens schotelt de sector ons voor over een ‘pico bello’ stalklimaat. Dit voelt warmer dan een sauna! Stel jezelf maar eens voor dat je opgesloten zit in een sauna. Dat overleef je niet, dat is zeker.
Heftige hittestress
Ik zie varkens met heftige hittestress, wat fataal voor dieren kan zijn als er niet snel een dierenarts komt. Maar een dierenarts komt niet. Er is helemaal niemand in de schuur om naar de varkens om te kijken. Echt alles in zulke schuren gaat automatisch. Wel zo makkelijk voor de boer, dat scheelt weer een arbeidsmigrant inhuren.
.
.
Ogen vol verdriet
Op het moment dat ik de varkensstal verlaat komt er een truck aangereden van destructiebedrijf Rendac. Hij opent de grote ijzeren bak, waar de varkens in komen te liggen die zijn dood gegaan in de schuur. Het eerste wat ik zie als de dode varkens opgetakeld worden zijn hun wijd openstaande ogen, soms blauwe en soms bruine. Ogen vol verdriet en krassen, precies zoals ik me voelde. Darmen liggen uit hun lijven en bij sommige sijpelt nog bloed uit de neus of mond. Deze varkens, waar het leed vanaf druipt, zijn dood.
.
Gemartelde dieren eten
De varkens in de stal worden nog wat langer gepijnigd. Over niet al te lange tijd worden ze in een truck gesleept en in een slachthuis bruut afgeslacht. Daarna liggen de varkens onherkenbaar in het vleesschap van de supermarkt, want consumenten moeten er vooral niet aan herinnerd worden dat ze gemartelde dieren eten.
Ik wil wel dat consumenten hieraan herinnerd worden. Daarom vertel ik over deze dieren. Over hoeveel pijn ze moeten doorstaan, over hoe ze gedwongen in een afschuwelijke omgeving moeten leven en gekleineerd worden. Dat ze geestelijk gek gemaakt worden en doodziek zijn van de stresshormonen, die door hun lichaam gieren. Ik weet zeker dat er ooit – en dat is eerder dan we denken – met afschuw wordt teruggekeken op wat al deze dieren is aangedaan. Lieve varkens, lieve alle dieren, het spijt me zo.
Stop de leugen, kies (h)eerlijk plantaardig
Zie je lachende varkens, kippen, geiten of koeien op foto’s, met teksten dat dieren een goed leven hebben? Het is allemaal één grote leugen. Een Beter Leven-keurmerk is misleiding. Ik zag het met eigen ogen en jij kunt het ook zien. In Nederland leven vrijwel alle ‘productiedieren’ in stallen als deze. Zo verdient de intensieve veehouderij zijn geld. Laat je daarom niet langer misleiden en stop die leugen. Kies voor (h)eerlijke plantaardig.
Naam inzender bekend bij de redactie.
.
.
.
.
UPDATE OPMERKING REDACTIE:
Op woensdag werd het nieuws bekend dat Pig Stories, een initiatief van de POV (Producenten Organisatie Varkenshouderij) de “prijs voor de grote leugen” heeft gewonnen. Dit is in het kader van de jaarlijkse prijs van de Liegebeest-verkiezing die wordt uit gereikt aan bedrijven of campagnes die consumenten misleiden over dierenwelzijn. Wakker Dier nomineerde The Pig Story voor grootste Liegebeest omdat de POV de varkenshouderij voor deed als een diervriendelijk ‘sprookje’, terwijl de harde realiteit in de vee-industrie heel anders is. De organisatie Varkens in Nood stapte eerder al naar de Reclame Code Commissie (RCC) vanwege misleidende claims en kindermarketing op Pig Story (onder andere via lesmateriaal).
.
.
.
Dinsdag 25 augustus 2026
.
.
Dit is SCOOBY, Ras: springle Breton, Geboortedatum: 01/01/2026, Geslacht: Man, Gewicht: 11 kg, Afmetingen: 50 cm hoog x 52 cm lang, Vaccinaties en tests: Ja. Scooby woont bij Elena in het asiel in Solana in de regio Ciudad Real. Karakter: Hij is een speelse en zeer aanhankelijke hond, vriendelijk tegen iedereen, en hij houdt ervan om te spelen en te rennen. Hij kan goed overweg met katten en alle honden, is geweldig met zowel kinderen als volwassenen, en is een uitstekende avontuurlijke metgezel. Geschikt voor katten: Ja. Auto: Reist probleemloos. Geschiedenis: Scooby werd door zijn eigenaar afgestaan omdat hij niet geschikt was voor de jacht. Hij heeft bijna vanaf zijn geboorte aan een ketting gelegen en verdient een nieuw leven en een echte kans. Hij is op zoek naar een nieuwe kans om gelukkig te zijn.
.
.
Woensdag 26 augustus 2026
.
COA-uitje in Blijdorp loopt uit de hand: jongens klimmen zeeleeuwenverblijf in
Een uitje van het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) naar Diergaarde Blijdorp is vorige week uit de hand gelopen. Twee minderjarigen uit de groep klommen in het zeeleeuwenverblijf. Na de actie werd de hele groep uit de Rotterdamse dierentuin gezet..
.
.
Donderdag 27 augustus 2026
.
Pasgeboren kittens met verwijderde pootjes gedumpt in Amsterdam-West
Het gaat om twee jonge, Europese korthaar kittens van enkele dagen tot maximaal één week oud: hun oogjes en oortjes zaten nog dicht. Allebei zijn zwart en wit van kleur, het is aannemelijk dat de katjes uit hetzelfde nest kwamen. De twee hebben bij hun moederpoes kunnen drinken.
Toen de diertjes werden onderzocht, bleek al snel dat alle twee een deel van een achterpoot misten. De een miste een pootje linksachter, de ander rechtsachter. Op basis van forensisch onderzoek op de dieren is het sterke vermoeden ontstaan dat een mens de pootjes heeft verwijderd. Het letsel was bij het aantreffen van de dieren waarschijnlijk één tot twee dagen oud. De kans dat de moederpoes zelf of een ander huisdier verantwoordelijk is voor het letsel wordt minimaal geschat. Sowieso heeft iemand de dieren met letsel gedumpt, want ze werden in een tas bij de ondergrondse container aangetroffen.
De politie doet onderzoek naar de zaak en komt graag in contact met mensen die mogelijk meer weten. Heb jij informatie over de kittens en/of wat er met de twee gebeurd is? Dan hoort het onderzoeksteam dat heel graag. Contact opnemen kan via 0900-8844 of onderstaand tipformulier. Wil je anoniem blijven, zoek dan contact met M via 0800-7000.Een lugubere ontdekking in de eerste uren van donderdag 13 augustus: in de buurt van een ondergrondse container aan de Krommertstraat in Amsterdam-West treft iemand twee verminkte katjes aan in een tasje. De vinder meldt dit direct bij de dierenambulance en de kittens worden naar een dierenarts gebracht. Die kan helaas niets meer voor ze betekenen en moet de twee vanwege hun verwondingen inslapen. Omdat het letsel van de katjes waarschijnlijk door menselijk handelen komt, doet de politie onderzoek naar de zaak. Wie weet meer?
Het gaat om twee jonge, Europese korthaar kittens van enkele dagen tot maximaal één week oud: hun oogjes en oortjes zaten nog dicht. Allebei zijn zwart en wit van kleur, het is aannemelijk dat de katjes uit hetzelfde nest kwamen. De twee hebben bij hun moederpoes kunnen drinken.
Toen de diertjes werden onderzocht, bleek al snel dat alle twee een deel van een achterpoot misten. De een miste een pootje linksachter, de ander rechtsachter. Op basis van forensisch onderzoek op de dieren is het sterke vermoeden ontstaan dat een mens de pootjes heeft verwijderd. Het letsel was bij het aantreffen van de dieren waarschijnlijk één tot twee dagen oud. De kans dat de moederpoes zelf of een ander huisdier verantwoordelijk is voor het letsel wordt minimaal geschat. Sowieso heeft iemand de dieren met letsel gedumpt, want ze werden in een tas bij de ondergrondse container aangetroffen.
De politie doet onderzoek naar de zaak en komt graag in contact met mensen die mogelijk meer weten. Heb jij informatie over de kittens en/of wat er met de twee gebeurd is? Dan hoort het onderzoeksteam dat heel graag. Contact opnemen kan via 0900-8844 of onderstaand tipformulier. Wil je anoniem blijven, zoek dan contact met M via 0800-7000.
.
.
Vrijdag 28 augustus 2026
.
.
Terwijl overheden, bedrijven en consumenten steeds vaker spreken over duurzame voedselsystemen, blijkt een van de grootste ontwikkelingsbanken, de Wereldbank, miljarden dollars te pompen in de intensieve veehouderij. Dat blijkt uit een nieuw rapport van het International Accountability Project en het Critical Research on Industrial Livestock Systems (CRILS) Netwerk.
Volgens het onderzoek hebben de Wereldbank en vijftien andere mondiale ontwikkelingsbanken tussen 2020 en 2024 gezamenlijk ongeveer 13 miljard dollar geïnvesteerd in industriële veehouderijsystemen. Dat is meer dan het bedrag dat in dezelfde periode naar kleinere en meer diverse veehouderijen ging, waarvoor circa 9 miljard dollar beschikbaar werd gesteld. Nog eens 7 miljard dollar aan investeringen kon door gebrek aan informatie niet worden gecategoriseerd. De Wereldbank was daarbij veruit de grootste financier van de veehouderijsector.
Meer geld voor industriële veehouderijen
Volgens de onderzoekers wijst het onderzoek op een stijgende voorkeur van ontwikkelingsbanken voor grootschalige, industriële veehouderijen. Dat staat op gespannen voet met hun eigen ambities op het gebied van klimaat en biodiversiteit. Er kan dan ook worden afgevraagd wat deze toezeggingen waard zijn, wanneer de cijfers een heel ander beeld geven.
Dat ontwikkelingsbanken maar blijven investeren in de intensieve veehouderij is onbegrijpelijk. Juist deze sector wordt wereldwijd beschouwd als problematisch vanwege de grote impact op dieren, natuur en klimaat.
Steeds meer wetenschappers hameren erop dat we moeten overstappen op landbouwsystemen met minder dieren. Toch blijft er via banken veel geld naar de industriële veehouderij stromen.
Dieren betalen de rekening
Achter de miljardeninvesteringen betalen miljarden dieren de hoogste prijs. Wereldwijd worden jaarlijks meer dan zeventig miljard landdieren gehouden en gedood voor menselijke consumptie. Een groot deel van deze dieren zit vast in intensieve veehouderijen, waar economische belangen zwaarder wegen dan dierenwelzijn.
Kippen, varkens en runderen leven vaak onder omstandigheden die voor veel mensen nauwelijks voorstelbaar zijn. Ze brengen hun leven door in overvolle stallen en ademen pas tijdens het transport naar de slacht voor het eerst, en meteen ook voor het laatst, de buitenlucht in.
Mede door de gigantische investeringen van banken wordt dit systeem in stand gehouden en wordt een belangrijke stimulans weggehaald om te investeren in diervriendelijkere vormen van veehouderij.
Intensieve veehouderij is schadelijk
De productie van vlees, zuivel en eieren is verantwoordelijk voor een aanzienlijk deel van de wereldwijde uitstoot van broeikasgassen. Vooral runderen dragen bij aan de uitstoot van methaan, een broeikasgas dat veel krachtiger is dan CO₂. Voor veevoer en weilanden worden wereldwijd grote stukken natuur opgeofferd. Vooral in Zuid-Amerika leidt de uitbreiding van de veehouderij tot ontbossing en vernietiging van leefgebieden van wilde dieren. Hierdoor neemt de biodiversiteit verder af.
Grote concentraties dieren produceren enorme hoeveelheden mest. Die mest kan leiden tot vervuiling van grond- en oppervlaktewater. Daarnaast vraagt de productie van vlees en veevoer veel zoet water, wat de druk op watervoorraden vergroot. In veel intensieve veehouderijsystemen worden antibiotica gebruikt om ziekte-uitbraken te voorkomen of te beperken. Dit draagt bij aan de opkomst van antibioticaresistente bacteriën, die een groeiend risico vormen voor de volksgezondheid.
Oproep aan de Wereldbank
Maatschappelijke organisaties zoals CIWF of Sinergia Animal voeren al jaren campagne tegen de financiering van industriële veehouderij door ontwikkelingsbanken. Zij vinden dat publiek geld niet zou moeten bijdragen aan systemen die dierenleed veroorzaken en tegelijkertijd klimaat- en natuurdoelen ondermijnen.
Deze organisaties wijzen erop dat ontwikkelingsbanken hun eigen duurzaamheidsdoelen serieus moeten nemen. Dat houdt in dat zij moeten stoppen met het financieren van de uitbreiding van de intensieve veehouderij. In plaats daarvan zouden investeringen moeten gaan naar diervriendelijkere en duurzamere voedselproductie.
Voorlopig laten de cijfers echter zien dat miljarden dollars helaas nog altijd de verkeerde kant op stromen.
Bronnen:
.
.
Zaterdag 29 augustus 2026
.
Berichtjes van “Hethuisvandedieren”
|
.
Succesjes mag je ook vieren. Juist de hondjes bij Esmee hebben een extra rugzakje en als zij een nieuw baasje hebben gevonden is dat temeer een felicitatie waard !!!
Afgelopen tijd zijn er een paar honden geadopteerd; Miso, Shirley en Salva. Daar zijn we natuurlijk superblij mee. De honden kunnen zich nu gaan settelen en verder groeien. Het is altijd spannend hoe het zal gaan; kunnen de honden de verhuizing aan, hebben ze niet teveel stress, doen de nieuwe adoptanten inderdaad heel rustig aan zoals we ze adviseren …. Blijdschap en zorgen dus ! En we gaan de honden natuurlijk ook erg missen.
Shirley
Salva
Miso
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
klik op dit logo om de site van NDG te bezoeken
.
Registratie van uw hond is verplicht . Ook willen we nog eens de nieuwe baasjes attent maken op de verplichte registratie van hun nieuwe gezinslid bij een databank die de chipnummers registreert om de eigenaar terug te kunnen vinden mocht ooit een hond zoekraken of onbeheerd aangetroffen worden. Natuurlijk ben je als baasje vrij om een eigen databank te kiezen maar wij maken meestal gebruik van de Nederlandse Databank voor Gezelschapsdieren www.NDG.nl. De eenmalige kosten zijn gering en het geeft zoveel rust als je weet dat politie, dierenartsen, personeel van AMIVEDI en dierenambulances, die databanken altijd raadplegen als er verloren ziel wordt aangetroffen.
.
.
.
.
.
Zondag 30 augustus 2026
.
Even mijmeren….
klik op de foto om de vogels en eekhoorns in actie te zien …
Zoals we hebben aangekondigd zullen we de camping gaan verlaten en gaan wonen in een senioren appartement in Staphorst. Dit appartement staat al 2 jaar ingericht te wachten op onze komst maar we konden niet eerder verhuizen omdat we geen twee hondjes naar dat complex konden meenemen. Nu Lizzy ons is ontvallen en we nu alleen Botasje nog hebben, komt het moment naderbij dat de we overstap gaan maken. De overstap zal begin oktober plaatsvinden. Na 15 jaar campingleven midden in de natuur zal het een hele verandering zijn. Met een balkon als plek waar je even de buitenlucht kunt opsnuiven zullen we best nog vaak terugdenken aan het bos waar we eindeloos met onze hondjes rond konden dwalen.
Op de foto zien we de huisegel die ni het donker op bezoek komt om een maaltje meelwormen te verorberen en als je op de foto klikt zie je hoe overdag ontelbare vogeltjes hun buikjes rond eten en de eekhoorns elkaar aflossen om op een hoog tempo de walnoten te verorberen.
Nu is het Botas die nog eenzaam in het bos snuffelend zijn weg zoekt. Hij zal zich niet meer druk hoeven te maken over de kampeergasten die, in de vakantieperioden, met tenten en caravans ineens op ‘zijn’ campingterrein komen staan. In september krijgen we nog Mellow op bezoek en daarna stoppen we definitief met de vakantieopvang van hondjes.
….
Zoals gebruikelijk is dit weekjournaal gepubliceerd op de zaterdagavond voorafgaande aan de zondag. We hebben dat u net zoveel plezier aan dit weekjournaal zult hebben als wij die het hebben samengesteld.
.
.
.
.
Berichten van baasjes
.
.
Gokje wagen en gelijk Dierenmissies steunen?
Graag vragen we de aandacht voor de Vriendenlijn waarmee u prachtige prijzen kunt winnen en tegelijk Dierenmissies kunt steunen. Wist u dat Dierenmissies al bijna 14 jaar partner is van de Vriendenloterij ?
Wellicht wint u een prachtige prijs en vindt u het niet erg als iemand van de Vriendenloterij u een cheque aan komt bieden van 1.000, 10.000, 100.000 of 1 miljoen euro ???
Wilt u meespelen en gelijk ook Dierenmissies steunen? Klik dan op onderstaand logo…..
.Helaas kunnen wij vanwege de Privacy wetgeving niet zien wie er voor ons meespeelt in de VRIENDENLOTERIJ. Daardoor kunnen wij deze donateurs nooit bedanken voor hun bijdrage. Speelt u mee voor Dierenmissies en wilt u ons dit laten weten..?? Stuur dan even een berichtje per mail dierenmissies@gmail.com of een whatsapp naar 0622225271..
.
.
.
.
Leuk filmpje ter vermaak.
.
.
KLIK op het plaatje om het filmpje te zien …
Paarden en honden kunnen een hele hechte band hebben …
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Midlife‑crisis in de hondenwereld
En dan is het moment daar. Plots vraag je je af of dit is wat je de rest van je leven wilt doen. Je kijkt naar je werk, je agenda, je gewoontes — en ineens voelt het alsof je in een jas loopt die ooit perfect paste, maar nu net iets te strak zit. Je denkt aan een rigoureuze carrièreswitch, aan een motor aanschaffen terwijl je nog nooit op zo’n ding hebt gezeten, aan een sabbatical in Portugal of een cursus pottenbakken. Het fenomeen ‘midlife crisis’ is dan officieel begonnen.
En nee, dat is niet alleen bij mannen zo. Vrouwen zijn minstens zo gevoelig voor dat plotselinge besef dat het leven halverwege een nieuwe richting lijkt te willen. Alleen wordt het bij hen vaak vakkundig verstopt onder het label ‘overgang’. Humeurschommelingen, nieuwe wensen, andere inzichten — hup, allemaal onder één hormonale paraplu geschoven. Terwijl er soms gewoon sprake is van een heel klassieke midlife‑twijfel: Is dit het nou?
Gelukkig komen de meeste mensen zonder al te veel kleerscheuren door die fase heen, al kost het bij sommigen een relatie, een vriendschap of een flink aantal spaargeld. Maar zoals trouwe lezers van mijn column weten, is het voor mij altijd een uitdaging om te kijken hoe dit soort zaken in de hondenwereld geregeld zijn. Want geloof me: daar valt vaak meer van te leren dan je denkt.
Honden kennen namelijk ook zo’n moment waarop ze zich afvragen of dit het leven is dat ze willen leiden. Alleen doen ze dat zonder motorbrochures, zonder carrièreswitches en zonder dramatische kapselveranderingen. Bij honden begint een midlife‑crisis meestal met een blik. Een blik die zegt: Is dit nog wel mijn roedel? Of: Waarom mag die jonge hond ineens alles?
Neem de hond van middelbare leeftijd — zeg, een jaar of zeven. Hij heeft jarenlang precies geweten hoe de wereld werkt. Hij kent de wandelroutes, de regels in huis, de plek op de bank die van hem is. En dan komt er een pup. Een energiebommetje dat overal doorheen dendert, dat applaus krijgt voor dingen die hij allang kan, en dat zonder schaamte zijn speeltjes inpikt.
Dat is het honden-equivalent van een collega die twintig jaar jonger is, opeens dezelfde functie krijgt en dan ook nog complimenten ontvangt omdat hij “zo fris en vernieuwend” is.
De oudere hond kijkt toe. Eerst tolerant, dan licht geïrriteerd, en uiteindelijk met een blik die verdacht veel lijkt op: Misschien moet ik eens wat anders gaan doen.
Maar wat is dat ‘anders’ in de hondenwereld?
Bij honden uit zich een midlife‑crisis niet in impulsieve aankopen, maar in gedragsveranderingen. Ze gaan ineens meer alleen liggen. Ze kiezen een nieuwe favoriete plek. Ze lopen tijdens de wandeling niet meer voorop, maar juist achteraan — alsof ze willen zeggen: Ik bepaal mijn eigen tempo wel. Sommigen worden zelfs wat filosofisch: ze staren langer naar de horizon, alsof ze nadenken over de zin van het bestaan of in ieder geval over de vraag waarom de buurhond altijd zo hard blaft.
En dan heb je de honden die hun midlife‑crisis oplossen door zichzelf opnieuw uit te vinden. Ze ontdekken dat ze eigenlijk best goed zijn in speuren. Of dat ze liever met rustige honden omgaan dan met drukke. Ze laten de bal links liggen en kiezen voor een stok. Ze worden selectiever, wijzer, soms zelfs een tikje eigenzinnig.
Wat honden niet doen, is hun roedel verlaten omdat ze “iets voor zichzelf willen”. Ze kopen geen motor, nemen geen sabbatical en beginnen geen spirituele retraite in Drenthe. Ze blijven waar ze zijn — maar ze herschikken hun plek binnen het geheel.
Misschien is dat wel de les die wij van honden kunnen leren. Dat een midlife‑crisis geen breekpunt hoeft te zijn, maar een herijking. Geen radicale ommezwaai, maar een subtiele verschuiving. Een nieuwe manier van kijken naar hetzelfde leven.
Honden veranderen niet hun wereld; ze veranderen hun houding. En soms is dat precies genoeg.
.
.
.
Wist u overigens dat we al ruim 8,5 miljoen bezoekers op de site van Dierenmissies hebben mogen verwelkomen?
.
.
MMMM…. even nadenken …
.
Afsluitend hier de (on)zin van de week:
.
.
Dit zegt alles …
.
.
.
.
.
.
Er zijn nog geen reacties op dit artikel. U kunt als eerste reageren!