Beste lezers,

Dit eerste weekjournaal van 2026 is in nieuwe stijl.  We beginnen met wat berichtjes die zo aan het eind van 2025 de revue passeerden. Oudjaar leverde weer wat nare resultaten op die we op een rijtje presenteren, raken er nog steeds dieren zoek, wijzen we op AMIVEDI, leren we Nora kennen, nemen we afscheid van Nevel en lezen we de eerste blog van het huis van de dieren.  Daarnaast hebben we nieuws van baasjes uit het land en moeten we helaas de vakantieopvang beperken. In de column hebben we het over de herstelperiode van uw hond na de feestdagen en in de onzin van de week zien we een stadse oplossing voor kattenbehuizing.  Natuurlijk hebben we meer leuke en of interessante onderwerpen te lezen hoor. Kijk maar

– De beste wensen voor 2026
– Laatste nieuwtjes van 2025
– Politie: resultaten van het oudjaar
– Hond kwijt? contact Amivedi
– Kennismaken met Nora  
– Berichtjes van “Hethuisvandedieren”
– Afscheid van Nevel
– Berichten van baasjes: Ramos & Tilly, Boira & Mara
– Vakantieopvang wordt beperkt.
– Registratie van uw hond is verplicht
– Leuke filmpjes ter vermaak.
1. Balletje trappen ???
2. Als je maar bang bent ….
– De 4-kanten column van Ton: De geestelijke gesteldheid van de hond na de feestdagen
– (On)zin van de week:  Gezellige behuizing voor katten in Italië

Heeft u een opmerking of wilt u iets kwijt over hetgeen u gelezen heeft? Maak dan vooral gebruik van het reactie-formulier onder aan het Weekjournaal.!!!!

.

.

.

GEZOCHT: ADVERTEERDERS IN HET WEEKJOURNAAL MEER WETEN KLIK HIER

.

.

We wensen alle lezers de beste wensen voor 2026 !!!

.

.

.

Restant van het jaar

.

.

.

.

.

Een boel  nieuwtjes op een rijtje:

Puck, de hond van radiopresentator Niek van der Bruggen, werd vermist na een verkeersongeluk. Gelukkig werd Puck de volgende dag weer terug gevonden in goede gezondheid.

Zeehondje van vijf weken aangetroffen op de N15 de Maasvlakte. Gelukkig werd hij op tijd gered. Dierenmishandeling lijkt niet het geval. Deze kleine is in staat voor zich zelf te zorgen. Wellicht door drukte op het strand de verkeerde kant op gekropen. Een kleine verwoning aan het oog wordt behandeld in zeehonden opvang A Sael in Stellendam en dan mag hij weer naar zee.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

House of Animals van Karen Soeters werkt nauw samen met de Landelijke Inspectie Dienst om een halt toe te roepen aan misstanden bij onder andere fokkers of handelaren van dieren. Nu bleek dat er geen openheid werd gegeven over de resultaten van de inspecties. Hierdoor werd Karen Soeters gedwongen om een WOO verzoek in te dienen en dit voor het gerecht te brengen. Het bleek dat de huidige directeur van het LID, de onnodig vertragende en belemmerende factor was. Gelukkig gaat die nu met pensioen. Hierdoor hoopt Karen Soeters effectief met het KID samen te kunnen werken bij het opsporen van misstanden. Wilt u hierover meer lezen ,,,klik op de foto.

Vastgevroren gans en zwaan van het ijs gehaald bij Saasveld en Almelo.

.

.

.

.

.

.

HOERA Brett is geadopteerd !!!!

.

.

.

.

.

.

.

.

Jemy stond in de belangstelling bij Richard en Christine een Nederlands echtpaar. Jemy zat reeds in een adoptieprocedure in Spanje maar daar moest nog een huisbezoek plaatsvinden. Dit vond plaats op 31 december. Op 2 januari kregen we het bericht dat de adoptie definitief was geworden. We wensen Jemy een heerlijk leven toe. We danken Richard en Christine voor de kans die zij Jemy worden bieden. Hun reactie laat hun dierenliefde zien.

.

.

.

.

Tja en toen voor de Kerst plots de kou inzette werd er druk gespeculeerd of er misschien wel een witte Kerst in zou zitten. Nou nee dus… Oosten wind met een heldere lucht zorgde alleen voor kou waardoor er geschaatst kon worden. De extreme kou is weer even uit de lucht, Oudjaar lijk niet te koud te worden en pas in januari zouden we weer meer kou kunnen verwachten met mogelijk winterse neerval. We gaan het zien.

.

.

.

Zondag 28 december 2025

.

DE VERKOOP VAN VUURWERK IS BEGONNEN.

.

Euforie bij de vuurwerkliefhebbers maar we houden ons hart vast. Nieuwsitems op de TV laten zien hoe mensen gretig vuurwerk afnemen bij de Nederlandse distributeurs. Menigmaal wordt er meer dan 1000 euro aan vuurwerk gekocht.  Tegelijkertijd laten ze ook beelden zien van verkooppunten in Duitsland waar Nederlanders kofferbakken vol aan vuurwerk weghalen.  Dat je per auto maximaal 25 kg aan legaal vuurwerk mag vervoeren en dat dit vuurwerk ook een Nederlandse gebruiksaanwijzing moet hebben is voor de meesten niet belangrijk. Als er naar gevraag wordt dan hoort men: “We weten wel hoe dat spul afgestoken moet worden”.

De verkoop van vuurwerk gaat overigens in het buitenland het hele jaar door.  Als je de kopers met hun bravoure praatjes moet geloven wordt er het hele jaar gekocht en kent men meerdere verkooppunten omdat die ook andere merken vuurwerk hebben en dat dit voor de diversiteit bij het afsteken veel leuker is.

Naast al het legale vuurwerk dat verkocht wordt is er ook het illegale vuurwerk dat tot tot de meeste ellende leidt. Tot en met 21 december 2025 was er in Nederland al 104.791 kg illegaal vuurwerk in beslag genomen. Dit is bijna evenveel als de totale vangst vorig jaar (107.000 kg)  Dat het record van 2024 met duizenden kilogrammen zal worden verbroken is te verachten. Dit zullen we pas na oudjaar weten.

.

Vrijdag 2 januari 2025

---

.

.

Zaterdag 3 januari 2025

.

.

Berichtjes van “Hethuisvandedieren”

Ook deze keer hebben we weer wat nieuws te melden over het fantastische werk van Esmée in ‘Hethuisvandedieren’ waar honden een tweede kans krijgen na professionele training wanneer ze wat ongepast gedrag vertoonden al dan niet door een ongelukkige opvoeding.  Dat we een zwak hebben voor Esmée van ‘het huis van de dieren’ komt omdat we met eigen ogen hebben gezien hoe zij jaren geleden Cross een prachtig nieuw leven kon bieden. Dus hebben we aangeboden om haar een platform te bieden waarop zij nieuwtjes kwijt kan. Zo kan zij laten zien dat er bij haar hondjes en andere dieren zijn die inmiddels gereed zijn om naar een nieuw baasje te gaan en hondjes zijn die bij haar zullen blijven omdat ze  om redenen weinig of geen kans meer hebben op een nieuw baasje.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

BLOG #1

Januari 2026

Dit is een eerste BLOG in een wekelijkse reeks waarin ik beschouw, vertel, mijn mening geef, vragen stel, inzichten deel…En dit allemaal met betrekking tot dieren.

Ik zal mij even voorstellen; mijn naam is Esmée Olthuis en ik beheer een dierenopvang in Horn, Limburg. Dit doe ik onder de vlag van Stichting Het Huis van de Dieren. Samen met de vrijwilligers en stagiaires zorg ik dagelijks voor ongeveer 35 honden, 9 paarden, geiten en schapen en heel veel hanen en hennen.

Romantiek

Veel mensen hebben een sterk romantisch beeld bij een dierenopvang. Dieren redden en dagelijks al die dankbare snoetjes verzorgen die alleen maar geknuffeld willen worden, eindelijk zichzelf kunnen zijn en hun ellendige leven achter zich laten… als redder heb je altijd de ultieme verbinding met de dieren en praat je met ze op een manier die niemand anders kan….een soort supermens ben je als dierenopvanger en wat krijg je een hoop terug van al die geredde zieltjes. Het maakt je leven zinvol en de moeite waard. Natuurlijk is het ook een baan die veel van je vraagt, maar dat doe je natuurlijk met veel plezier…Dit is vaak het beeld. En dat is allemaal waar, echter is er ook een andere kant die ook waar is. Dat heet de realiteit.

Realiteit

De realiteit is dat je als dierenopvang nooit genoeg kan doen, er zijn altijd zoveel meer dieren die opgevangen moeten worden, moeten worden gered van de dood of  van een miserabel leven. Er is altijd een gat in de begroting, en het gaat nooit zoals je dacht dat het zou gaan. Een opvangdier is altijd zieker, zwakker, banger, bozer en meer ontredderd dan je aanvankelijk dacht of werd verteld. Dagelijks loop je tegen de schrijnende realiteit aan van hoe gruwelijk slecht wij onze dieren kennen, begrijpen, verzorgen en geven wat ze nodig hebben. Dat geldt voor echt ALLE dieren. We importeren honden uit het buitenland die niet kunnen aarden in onze drukke woonwijken, we stoppen vluchtdieren zoals paarden in te nauwe boxen, we scheren hun haar af en geven hun een deken van paardenhaar ervoor terug, we stoppen kippen in te kleine hokjes en maken ze dood als ze geen eieren meer leggen, we brengen de bokjes naar de slacht want castreren is zo duur, we dumpen al onze overbodige konijnen die hun leven in hun eentje in een belachelijk klein hokje hebben versleten over het hek van de kinderboerderij waar ze linea recta door de achterdeur naar de handelaar gaan om hondenworst te worden…en echt waar, dit geldt voor ALLE dieren.

We houden dieren in een constructie die slavernij heet. We bezitten ze voor ons genot, en als ze niet voldoen moeten ze weg; dood of naar de dierenopvang.

Maar goed, dit is een donker beeld, dat is het ook, maar ik zal ook de zonnige kanten van de dierenopvang opschrijven. Er zijn inderdaad dagelijks vele snoetjes om te knuffelen, gezonde en speelse dieren te ontmoeten, en gevechten op leven en dood te overwinnen. De ene dag is donker, de andere dag is licht. Ik doe dit werk met liefde en overtuiging, met energie en uithoudingsvermogen. Ik doe het voor de dieren omdat we het hun verschuldigd zijn. En in deze BLOGS neem ik jullie graag mee in de donkere en lichte kanten van dit werk.

Esmée Olthuis

.

.

.

.

In Memoriam Nevel . Vandaag kregen we van Hanneke het trieste bericht dat Neveltje is overleden. Het hondje dat als laatste van haar roedeltje in februari 2023 bij haar kwam en zo onverwachts uit haar roedeltje werd gerukt. Neveltje heeft ook een tijdje bij ons gelogeerd en het troft ons dan ook hard bij het lezen van onderstaand bericht. . Hallo Ton en Annerie, onverwachts zéér slecht nieuws. Vanmorgen heb ik Neveltje moeten laten inslapen. Gisterenmiddag zo’n 10 minuten nadat hij zo te zien een heerlijk uurtje had gedold met de honden van de uitlaatservice (hij zat onder de modder en maar kwispelen) begon hij ineens te rillen en te stuiptrekken en te hijgen. Holderdebolder naar mijn dierenarts gereden en daar zowat de hele middag gezeten (zij had gelukkig pas eind van de middag spreekuur en in de tussentijd geen afspraken). Het was verschrikkelijk om aan te zien. Zijn hele lijfje ging tekeer en hij sloeg telkens met zijn kop tegen de vloer (?). Ook de dierenarts wist niet wat dit was; ze had nog nooit zo iets ergs meegemaakt. We dachten aan epilepsie, vergiftiging, onkruidbestrijdingsmiddel, ontsteking van de kleine hersenen (iets wat bij witte honden blijkbaar vaker voorkomt). Ik zat regelmatig met mijn handen voor mijn ogen. Kon het niet aanzien. Het lukt ons niet hem te kalmeren of een injectie te geven want hij was in paniek en gevaarlijk. Het arme schaap heeft toch kans gezien me te bijten (dus huisarts, tetanus injectie en antibioticum.)  Tenslotte toch gelukt valium injectie te geven en nog wat ander spul. Niets hielp. Uiteindelijk bleek het enige dat wel hielp een slaapmiddel te zijn, met kunst en vliegwerk ingespoten.  Kort en goed, hij is de nacht bij de dierenarts gebleven, aan een infuus. Met een camera gericht op het hok zodat ze hem ook ‘s nachts in de gaten kon houden (toewijding hoor). Maar helaas, vanochtend belde Ann dat, telkens als hij uit zijn slaap kwam, de aanvallen weer opnieuw begonnen. Inmiddels was wel het bloedonderzoek bekend: het was geen infectie, dus de kleine hersenen vielen af. Ook de uitlaatservice heeft bij omliggende boeren geïnformeerd naar het gebruik van bestrijdingsmiddelen. Er blijken alleen biologische boeren te zitten rondom het uitlaatveld. Slotconclusie van Ann: dan toch waarschijnlijk een epileptische aanval of een tumor in de hersenen. Ik laat het niet verder onderzoeken. Krijg er Neveltje ook niet mee terug. Misschien dat zij nog een en ander gaat nakijken. Dus nu zijn we nog met z’n drieën. Abel en Timmy lopen onrustig door de huiskamer te dribbelen. En ik zit te wachten op een oproep voor die operatie. Geen fijne tijd en dit kon er blijkbaar nog wel bij. In mijn hoofd had ik al rekening gehouden met een eventuele dood van een van beide of allebei, gezien het feit dat ze niet gezond zijn. En dan een tijd alleen met Neveltje. Zo zie je maar weer: de mens wikt en…….. Mogelijk voel ik over een tijdje weer de behoefte aan een nieuw hondje; ik ken mezelf. Dan neem ik weer contact op. Die operatie zit er natuurlijk wel tussen. Dus misschien toch even afwachten. Hoewel met uitlaatservice en korte stukjes ging het tot nu toe best goed. Dus een fit ouder beestje zou er t.z.t. best wel weer bij kunnen. Fala, Leda, Carlito gingen Neveltje voor. Een heel slecht begin van 2026. En ook al het vierde hondje (Fala, Leda, Carlito en nu Neveltje) dat ik binnen 2 jaar verlies. Zit me niet mee. Groetjes, Hanneke We wensen Hanneke alle goeds en voorspoed want iemand met zo’n een groot hart voor senior hondjes, die ook nog iets mogen mankeren, zijn alleen met een vergrootglas te vinden.

.

.

klik op dit logo om de site van NDG te bezoeken

Registratie van uw hond is verplicht . Ook willen we nog eens de nieuwe baasjes attent maken op de verplichte registratie van hun nieuwe gezinslid bij een databank die de chipnummers registreert om de eigenaar terug te kunnen vinden mocht ooit een hond zoekraken of onbeheerd aangetroffen worden. Natuurlijk ben je als baasje vrij om een eigen databank te kiezen maar wij maken meestal gebruik van de Nederlandse Databank voor Gezelschapsdieren www.NDG.nl. De eenmalige kosten zijn gering en het geeft zoveel rust als je weet dat politie, dierenartsen, personeel van AMIVEDI en dierenambulances, die databanken altijd raadplegen als er verloren ziel wordt aangetroffen.

.

.

.

.

.

Zondag 4 januari 2026 

.

Zoals gebruikelijk is dit weekjournaal gepubliceerd op de zaterdagavond voorafgaande aan de zondag. We hebben dat u net zoveel plezier aan dit weekjournaal zult hebben als wij die het hebben samengesteld.

.

.

.

Gokje wagen en gelijk Dierenmissies steunen?

Graag vragen we de aandacht voor de Vriendenlijn waarmee u prachtige prijzen kunt winnen en tegelijk Dierenmissies kunt steunen. Wist u dat Dierenmissies al bijna 14 jaar partner is van de Vriendenloterij ?

Wellicht wint u een prachtige prijs en vindt u het niet erg als iemand van de Vriendenloterij u een cheque aan komt bieden van 1.000, 10.000, 100.000 of 1 miljoen euro ???

Wilt u meespelen en gelijk ook Dierenmissies steunen? Klik dan op onderstaand logo…..

.

.

KLIK op het plaatje om het filmpje te zien …

Balletje trappen ????

.

.

.

.

.

KLIK op het plaatje om het filmpje te zien …

.

Als je maar bang bent …..

.

.

.

.

.

.

De geestelijke gesteldheid van de hond na de feestdagen

Er zijn van die dagen waarop je hond je aankijkt met een blik die zegt: “Ik weet niet precies wat er is gebeurd, maar ik weet wél dat het te veel was.” De eerste week van januari is zo’n periode. Terwijl wij mensen ons door goede voornemens, halflege oliebollenbakken en een licht schuldgevoel over onze decemberconsumptie heen worstelen, probeert de hond vooral één ding te verwerken: de feestdagen.

Want laten we eerlijk zijn: voor honden zijn de feestdagen geen feest. Ze zijn een soort psychologische storm, een cocktail van geluiden, geuren, onbegrijpelijke rituelen en een totaal gebrek aan voorspelbaarheid. En honden houden, zoals we weten, van voorspelbaarheid. Ze floreren op routine. Ze gedijen op het ritme van de dag. En dan komt december, de maand waarin de mens besluit dat ritme te vervangen door chaos.

Neem alleen al de kerstboom. Voor ons een symbool van gezelligheid, voor de hond een onbegrijpelijke beslissing: “We hebben een boom in huis gezet. Een echte. En we doen alsof dat normaal is.” De hond ruikt hars, aarde, dennennaalden, en vraagt zich af of hij nu wel of niet tegen dat ding mag plassen. Niemand geeft duidelijke instructies. Het is verwarrend.

Daarna komen de visitegolven. Mensen die normaal nooit langskomen, komen ineens wél. Ze ruiken anders, praten harder, laten kruimels vallen en aaien de hond op manieren die hij niet heeft aangevraagd. De hond probeert beleefd te blijven, maar zijn innerlijke monoloog is glashelder: “Wie zijn al deze mensen en waarom zitten ze op mijn bank?”

Maar het echte trauma begint natuurlijk op oudejaarsdag. De dag waarop de mensheid collectief besluit dat het jaar niet afgesloten kan worden zonder een reeks explosies die elke hond doen geloven dat de wereld vergaat. Terwijl wij proosten, aftellen en elkaar omhelzen, zit de hond in een hoekje van de kamer, trillend als een blad, met de blik van iemand die net een existentiële crisis heeft doorgemaakt.

En dan, op 1 januari, verwachten we dat hij weer normaal doet.

Maar honden zijn net mensen: ze hebben verwerkingstijd nodig. De eerste dagen van januari zijn voor veel honden een periode van mentale decompressie. Ze slapen meer. Ze volgen je als een schaduw. Ze schrikken van geluiden die ze normaal niet eens registreren. Ze hebben een soort post-feestdagenhangover, maar dan zonder champagne, zonder oliebollen en zonder de luxe van een vrije dag om bij te komen.

Wat er in die dagen gebeurt, is eigenlijk heel mooi. De hond probeert de wereld weer te ordenen. Hij checkt of de routines terugkeren. Hij kijkt of de boom eindelijk het huis uit is. Hij luistert of de straat weer stil is. Hij observeert jou, want jij bent zijn barometer. Als jij weer normaal doet, durft hij dat ook.

En ergens in die eerste week zie je het gebeuren: de hond ontspant. Zijn staart komt weer omhoog. Zijn ogen worden zachter. Hij durft weer te dromen tijdens het slapen, met kleine pootjes die rennen in een denkbeeldig veld. De wereld is weer begrijpelijk. De orde is hersteld.

Misschien is dat wel de les die honden ons geven na de feestdagen: dat herstel niet zit in grote voornemens, maar in kleine ritmes. In wandelen op vaste tijden. In rust. In voorspelbaarheid. In het terugvinden van de gewone dingen die ons dragen.

Dus als je hond deze dagen wat gevoeliger is, wat aanhankelijker, wat sneller schrikt: geef hem tijd. Geef hem rust. Geef hem de zekerheid dat de wereld weer normaal wordt. En misschien, heel misschien, kunnen wij mensen daar zelf ook iets van leren.

.

.

.